استخاره‌كننده قبل از استخاره مىداند اين است كه عدد فرد يعنى خوب مثلا و عدد زوج يعنى نهى ؛ اما او نمىداند كه بعد از استخاره ، چه عددى - زوج يا فرد - در دست باقى مىماند . هم‌چنين است آيات قرآن ؛ خواه مشتمل بر امر يا نهىباشد ، خواه دلالت آن بر خوب يا بد باشد كه استخاره‌كننده تنها بعد از استخاره آن را مى فهمد ، لذا نادرستى اين ادعا ، واضح است . بعد از دانستن اين امور ، معلوم است كه استخاره متعارف به قرآن يا تسبيح نزد عوام مؤمنين كه براى آن به علماى دين و طلاب علم ( افراد ثقه‌اى كه به ايشان اطمينان دارند ) مراجعه مىكنند ، مشروع و صحيح است ، و اين‌كه عده‌اى در بكارگيرى آن مبالغه مىكنند يا در غيرموردش از آن استفاده مىكنند ، صرفا حالات شخصى است و نشان دهنده سيره عامه نيست . به‌طور كلى : استخاره به قرآن ، بهواسطه روايات ثابت است ، همان‌طور كه استخاره به تسبيح از امام عصر ( عج ) با سند معتبر روايت شده است . استخاره ذات الرقاع نيز به واسطه روايات موثق از معصومين ( عليهم السلام ) روايت شده و عمل علماى بزرگ طائفه شيعه ( رضوان‌الله عليهم ) ، طبق آن بوده است . عالم عابد ، صاحب كرامات آشكار ، سيد رضىالدين ابوالحسن على بن طاووس حسينى كتابى قطور در باب استخارات دارد ، و در آن به روايت استخاره ذات‌الرقاع اعتماد كرده ، و آثارى عجيب درباره آن ذكر كرده است . و اما تفسير استخاره به مجرد دعا و طلب هدايت از سوى